Perasan tak?
Manusia memang susah nak bersyukur.
Termasuk aku.
Bila aku dah masuk Universiti, aku rasa nak balik ke zaman sekolah rendah pulak.
Zaman aku cium tangan mak ayah aku sebelum naik van sekolah, zaman aku bawak bekal roti sapu jam (kalau mak aku malas masak) atau nasi lemak (kalau dia rajin sikit) dalam tupperware pergi sekolah. Zaman belajar matematik macam makan kacang 1+1=2.
Bila Tuhan bagi aku tinggi 5'7, aku rasa aku nak jadi katik sikit.
Biar aku senang cari boyfriend lagi tinggi dari aku. Biar aku boleh pakai high heels tanpa kelihatan lonjong macam pokok kelapa. Biar aku boleh duduk kat kerusi yang aku boleh gayut-gayut kaki bila kaki tak mencecah lantai (aku jarang boleh buat ni sejak aku darjah 5 ok).
Bila aku tengok kaki aku yang saiz 7, aku selalu harap kaki aku lebih kecik.
Biar aku senang nak cari kasut-kasut murah yang ada saiz kaki aku. Biar aku tak rasa malu bila aku try2 kasut kat kedai aku dilayan oleh abang2. Aku selalu rasa tak best pasal ni.
Bila Allah bagi aku belajar medic, aku rasa macam tak layak.
Masa kecik aku sebenarnya cita-cita nak jadi model. Masa kecik aku mek jangok sebab tu poyo sikit. Tapi aku rasa aku lebih suka kerja dalam office. Aku tak pernah ada pengalaman, tapi aku selalu bayangkan aku pakai baju smart2 sambil jalan hayun briefcase, lepas tu sampai kat office staff lain senyum sambil sapa aku, 'Good morning Cik Izyan'. Aku kalau berangan memang kalah Mat Jenin. Aku ada masalah besar nak jadi doctor, aku tak suka bau hospital.
Bila aku tengok orang lain ada bakat terpendam, aku selalu rasa aku tak ada bakat.
Aku tak jumpa lagi apa bakat terpendam aku. Selain daripada mengkritik fashion Siti Nurhaliza. Orang lain boleh melukis, aku masa tadika pernah masuk pertandingan melukis, tapi dapat hadiah saguhati je sebab diorang suruh lukis ikan, tapi ikan aku macam ikan dah mati, kaku semacam. Orang lain pandai main instrument, piano violin, aku pernah tiup recorder je tu pun aku tak suka. Orang lain pandai menjahit, tapi aku tak nak belajar jahit sebab fobia tengok kawan aku jari tersepit jarum mesin jahit masa belajar Kemahiran Hidup.
Tapi aku rasa aku patut bersyukur.
Walaupun saiz kaki aku besar, kurang2 kaki aku bulu tak lebat macam kaki Kajol, aku tak payah susah2 nak shave.
Aku patut bersyukur.
Walaupun aku sekarang belajar jauh dari kampung, tak dapat cium tangan mak ayah tiap2 hari, tapi sebab jauh, aku makin sayang family aku, makin sayang Malaysia.
Aku patut bersyukur.
Bukan semua orang dapat belajar sampai U walaupun diorang nak. Tapi aku dapat. Must be a reason why. Aku kena belajar suka bau-bauan hospital.
Aku patut bersyukur.
Walaupun aku tak jumpa lagi bakat aku, Tuhan bagi aku hidup dengan tubuh badan sempurna tak ada cacat cela.
Aku patut bersyukur.
Walaupun orang nampak aku tak ada kerja asyik duduk rumah hadap internet dan blogging je, kurang2 aku tak hisap dadah atau jadi minah rempit.
Manusia memang susah nak bersyukur.
Termasuk aku.
Bila aku dah masuk Universiti, aku rasa nak balik ke zaman sekolah rendah pulak.
Zaman aku cium tangan mak ayah aku sebelum naik van sekolah, zaman aku bawak bekal roti sapu jam (kalau mak aku malas masak) atau nasi lemak (kalau dia rajin sikit) dalam tupperware pergi sekolah. Zaman belajar matematik macam makan kacang 1+1=2.
Bila Tuhan bagi aku tinggi 5'7, aku rasa aku nak jadi katik sikit.
Biar aku senang cari boyfriend lagi tinggi dari aku. Biar aku boleh pakai high heels tanpa kelihatan lonjong macam pokok kelapa. Biar aku boleh duduk kat kerusi yang aku boleh gayut-gayut kaki bila kaki tak mencecah lantai (aku jarang boleh buat ni sejak aku darjah 5 ok).
Bila aku tengok kaki aku yang saiz 7, aku selalu harap kaki aku lebih kecik.
Biar aku senang nak cari kasut-kasut murah yang ada saiz kaki aku. Biar aku tak rasa malu bila aku try2 kasut kat kedai aku dilayan oleh abang2. Aku selalu rasa tak best pasal ni.
Bila Allah bagi aku belajar medic, aku rasa macam tak layak.
Masa kecik aku sebenarnya cita-cita nak jadi model. Masa kecik aku mek jangok sebab tu poyo sikit. Tapi aku rasa aku lebih suka kerja dalam office. Aku tak pernah ada pengalaman, tapi aku selalu bayangkan aku pakai baju smart2 sambil jalan hayun briefcase, lepas tu sampai kat office staff lain senyum sambil sapa aku, 'Good morning Cik Izyan'. Aku kalau berangan memang kalah Mat Jenin. Aku ada masalah besar nak jadi doctor, aku tak suka bau hospital.
Bila aku tengok orang lain ada bakat terpendam, aku selalu rasa aku tak ada bakat.
Aku tak jumpa lagi apa bakat terpendam aku. Selain daripada mengkritik fashion Siti Nurhaliza. Orang lain boleh melukis, aku masa tadika pernah masuk pertandingan melukis, tapi dapat hadiah saguhati je sebab diorang suruh lukis ikan, tapi ikan aku macam ikan dah mati, kaku semacam. Orang lain pandai main instrument, piano violin, aku pernah tiup recorder je tu pun aku tak suka. Orang lain pandai menjahit, tapi aku tak nak belajar jahit sebab fobia tengok kawan aku jari tersepit jarum mesin jahit masa belajar Kemahiran Hidup.
Tapi aku rasa aku patut bersyukur.
Walaupun saiz kaki aku besar, kurang2 kaki aku bulu tak lebat macam kaki Kajol, aku tak payah susah2 nak shave.
Aku patut bersyukur.
Walaupun aku sekarang belajar jauh dari kampung, tak dapat cium tangan mak ayah tiap2 hari, tapi sebab jauh, aku makin sayang family aku, makin sayang Malaysia.
Aku patut bersyukur.
Bukan semua orang dapat belajar sampai U walaupun diorang nak. Tapi aku dapat. Must be a reason why. Aku kena belajar suka bau-bauan hospital.
Aku patut bersyukur.
Walaupun aku tak jumpa lagi bakat aku, Tuhan bagi aku hidup dengan tubuh badan sempurna tak ada cacat cela.
Aku patut bersyukur.
Walaupun orang nampak aku tak ada kerja asyik duduk rumah hadap internet dan blogging je, kurang2 aku tak hisap dadah atau jadi minah rempit.
I like living. I have sometimes been wildly, despairingly, acutely miserable, racked with sorrow, but through it all I still know quite certainly that just to be alive is a grand thing.
- Agatha Christie -
P/S: Aku kalau cilok kata2 orang, aku selalu tulis nama dia kat bawah macam kat atas ni ha. Kata2 best je aku copy. Kalau setakat lawak medula oblongata tu sape2 boleh buat.
- Agatha Christie -
P/S: Aku kalau cilok kata2 orang, aku selalu tulis nama dia kat bawah macam kat atas ni ha. Kata2 best je aku copy. Kalau setakat lawak medula oblongata tu sape2 boleh buat.
Posted by



1 comments:
ya ya..koyan..life is damn beautiful..grateful to be given something called life!
cheers
Post a Comment